Wat ik nog weet, het is nu alweer twee jaar geleden, dat het
schrijven van mijn verhaal, naar aanleiding van de vragen, als
het afsluiten van een bepaald hoofdstuk voelde. Ik ging nog
een keer door alles zo heen en mocht het dus echt gaan loslaten.
Dat loslaten gaat dan nog in horten en stoten, maar is al een
heel end op weg.
Zoals in het boek ook echt naar voren komt: alles is een proces.
Het is een avontuur, inderdaad een reis.
Ik voelde mij ook heel erg verantwoordelijk hoe mijn kinderen
eventueel op het verhaal zouden reageren.
Dat stuk wilde ik steeds maar weer veranderen, hahaha.
Ook dat dus loslaten. Het is en was mijn beleving, zij hebben
daar helemaal weer hun eigen verhaal en beleving in.
Nu het boek echt uitgegeven wordt, had ik het heel even weer,
maar was ook zo weer weg. Ik ben er trots op dat ik in dit boek
sta en dat mag iedereen weten.
Oh...en ondertussen twijfel ik dus echt niet meer aan, dat dood
niet bestaat. De verbondenheid met alles en iedereen ervaar
ik steeds sterker in mijn leven.
Veel
leesplezier iedereen :-)
Ellen
Jacover
|
Toen ik vernam dat ik mee mocht werken aan een boek vond ik
het - na even twijfelen - toch fijn om mee te doen.
Ik kreeg dus de vragen, maar ik herinner mij nog dat ik gewoon
mijn verhaal begon te schrijven. De letters rolden er gewoon
uit en het was heerlijk om te doen.
En eerlijk gezegd weet ik nu al niet meer wat ik wel of niet
geschreven heb. Het verleden, het is voorbij.
Toch het voelt nog steeds heel fijn, mijn deelname.
Soms komt er een beetje angst naar boven.
Wat als mensen mij herkennen. Gelukkig zie ik dan ook snel dat
in mijn verhaal ook andere mensen zich herkennen.
Iedereen gaat over zijn eigen weg en toch zijn er veel gelijkenissen.
Na mijn verhaal heb ik dus ook mijn weg verder gezet, met nog
meer groei.
Dus het is nooit af, maar toen was het goed en nu is het ook
goed.
Ik ben echt benieuwd naar het boek en ik ben heel blij om dit
te mogen meemaken.
Liefs Jenny
|
Ik
vind het ontzettend fijn om deelneemster te zijn aan het boek
Mijn Keerpunt. Het voelt veilig om met z'n allen onze verhalen
te bundelen. Ons verhaal vertellen over de vaak intense ervaringen
die het leven voor ons in petto had en waar we mee moesten dealen.
Het proces van beleving, maar ook van omkering, van anders kijken,
van andere inzichten en heling. Van verder gaan op ons boeiende
levenspad. Waar we steeds meer kunnen ontdekken en ervaren dat
het leven is om te genieten en om gelukkig te zijn.
Syl, die onze verhalen zo prachtig heeft gestroomlijnd, die
door haar liefde en wijsheid precies de juiste woorden koos
om de beleving, omkering en heling zo mooi en krachtig neer
te zetten, geef ik een enorm groot compliment!
En nu gaat het boek de wijde wereld in. Heel spannend ook. Ons
verhaal en mijn verhaal gaat door zoveel mensen gelezen worden.
Mijn wens is dat mensen die misschien in een zelfde situatie
zitten of hebben gezeten, door mijn verhaal ook hun omkering
en heling kunnen ervaren.
Een lieve groet,
José
|
Toen Syl aan ons vroeg wie er mee wilde doen met het schrijven
van onze levensverhalen, heb ik niet meteen ja gezegd.
Ik wilde er goed over nadenken of ik dat wel durfde.
Want dat het boek ook op de markt gebracht zou worden, zat er
in.
Ik ben toch blij dat ik over die drempel ben gestapt.
Want het schrijven van mijn verhaal maakte voor mij veel dingen
duidelijk, en kon ik alles op een rij zetten. Het schrijven
heeft me echt geholpen.
We
zijn nu twee jaar verder en momenteel is er weer veel aan het
veranderen.
Relaties die moeilijk lagen, maar die altijd bleven spelen,
komen weer terug op mijn pad.
Ik zit op dit moment in een heel belangrijk proces.
Dankzij mijn ervaringen van de laatste jaren en de fijne gesprekken
op het forum kan ik er nu anders mee omgaan.
Ik merk dat ik - door dingen te accepteren zoals ze zijn - nu
veel meer ruimte krijg.
Ik
ben blij dat het boek nu bijna uitkomt!
Reuze spannend.
Ik hoop dat de verhalen de harten van de mensen raken.
Ik ben blij dat ik er een aandeel in heb.
Liefs,
Ineke
|
Het schrijven van mijn hoofdstuk voor Mijn Keerpunt was een
heel proces. Ik was nog maar net lid van het Handreiking forum,
toen er een vraag kwam of er nog mensen waren, die mee wilden
werken aan het project Mijn Keerpunt. Ik vond het thema zo bijzonder,
dat ik gelijk enthousiast was. Maar die vragen..... poeh, die
waren pittig.
Allereerst heb ik mijn verhaal opgeschreven, met echt nog in
het achterhoofd dat het gelezen ging worden, en dus voorzichtig.
Het was een mooi verhaal geworden, waar al veel duidelijk werd
over gebeurtenissen in mijn leven en de samenhang ervan, en
welke keerpunten er zijn geweest....... maar het kon nog over
iedereen gaan.
Nadat Syl het hoofdstuk in haar boek had bewerkt, kreeg ik van
haar een
mailtje: het is prachtig, maar ik heb het gevoel dat je nog
iets dieper zou kunnen. Dus als je wilt......
En dat mailtje kwam precies op het goede moment. Ik had net
een bijzondere behandeling gehad (Verwezenlijk je Levensopdracht
bestond toen uit een aantal behandelingen, en dit was de laatste,
waarbij ik door een Hemelpoort was geleid), en de uitwerking
ervan was heel bijzonder. Er was echt een gevoel van ‘IN
HET NU’-leven. Maar ook een heel groot besef, dat ik was
geworden, wie ik was, door wat ik allemaal had meegemaakt. Dat
ik me daar zeker niet voor hoef te schamen. Dat ik daar zelfs
trots op mag zijn. En ik vond dat dat dus op papier gezet mocht
worden. Dit stapje dieper heeft het verhaal echt MIJN verhaal
gemaakt.
Nu het boek uit komt, ben ik wel weer wat zenuwachtiger. Ik
vind het heel spannend. Er staan dingen in, die maar heel weinig
mensen weten.
Zou men me herkennen? Hoe gaat men over me denken na het lezen
van het hoofdstuk? Zou iemand zich aangevallen kunnen voelen?
Het boek in totaal vind ik echt prachtig geworden. In elk verhaal
zit wel herkenning. Soms zijn het totaal andere gebeurtenissen,
die eenzelfde soort inzicht geven, soms zijn het vergelijkbare
gebeurtenissen, die individueel een heel ander inzicht geven.
En allemaal heel integer geschreven, vanuit de belevenis van
de schrijfster.
Het was heel inspirerend, toen we er gezamenlijk mee bezig waren.
En ik weet zeker dat het boek heel veel mensen zal gaan inspireren
om zichzelf een beetje beter te leren begrijpen en de gebeurtenissen
in zijn/haar leven, hoe moeilijk soms ook, beter te leren waarderen.
Want: het heeft ervoor gezorgd, dat je bent, wie je nu bent.
Een hele
dikke knuffel
Liefs Milou
|
|
