Geïnspireerd door een Oprah Show met als thema 'iedereen heeft een verhaal te vertellen', ontstond in 2004 het idee om een boek samen te stellen met de levensverhalen van mensen die bewust met hun persoonlijke ontwikkeling bezig waren.

Ver zoeken was niet nodig, want het forum van Handreiking.com was ook toen al een verzamelpunt van deze 'ontdekkingsreizigers'.

De oproep leverde meteen veel reacties op. Maar na het lezen van de vragenlijst haakten ook weer een aantal mensen af. Want ja, dit ging diep. Héél diep.

Uiteindelijk zijn er 15 verhalen overgebleven. Vijftien persoonlijke ervaringen, vijftien persoonlijke visies op het leven en de eigen ontwikkeling. En na 4 jaar zijn deze verhalen dan ook daadwerkelijk in boekvorm verkrijgbaar.

MIJN KEERPUNT biedt een helder en eerlijk verslag van de ontdekkingsreis naar wie we nou werkelijk zijn en wat onze rol in dit leven is.

Met oprechte dank aan Amber, Andrea, Angelie, Cindy, Ellen, Ellen, Ellis, Evelien, Ineke, Jenny, José, Jozefien, Marijke, Milou en Petra voor hun vertrouwen, eerlijkheid en moed.




Wat ik nog weet, het is nu alweer twee jaar geleden, dat het schrijven van mijn verhaal, naar aanleiding van de vragen, als het afsluiten van een bepaald hoofdstuk voelde. Ik ging nog een keer door alles zo heen en mocht het dus echt gaan loslaten.
Dat loslaten gaat dan nog in horten en stoten, maar is al een heel end op weg.

Zoals in het boek ook echt naar voren komt: alles is een proces. Het is een avontuur, inderdaad een reis.
Ik voelde mij ook heel erg verantwoordelijk hoe mijn kinderen eventueel op het verhaal zouden reageren.
Dat stuk wilde ik steeds maar weer veranderen, hahaha.
Ook dat dus loslaten. Het is en was mijn beleving, zij hebben daar helemaal weer hun eigen verhaal en beleving in.
Nu het boek echt uitgegeven wordt, had ik het heel even weer, maar was ook zo weer weg. Ik ben er trots op dat ik in dit boek sta en dat mag iedereen weten.
Oh...en ondertussen twijfel ik dus echt niet meer aan, dat dood niet bestaat. De verbondenheid met alles en iedereen ervaar ik steeds sterker in mijn leven.

Veel leesplezier iedereen :-)

Ellen Jacover



Toen ik vernam dat ik mee mocht werken aan een boek vond ik het - na even twijfelen - toch fijn om mee te doen.
Ik kreeg dus de vragen, maar ik herinner mij nog dat ik gewoon mijn verhaal begon te schrijven. De letters rolden er gewoon uit en het was heerlijk om te doen.
En eerlijk gezegd weet ik nu al niet meer wat ik wel of niet geschreven heb. Het verleden, het is voorbij.
Toch het voelt nog steeds heel fijn, mijn deelname.

Soms komt er een beetje angst naar boven.
Wat als mensen mij herkennen. Gelukkig zie ik dan ook snel dat in mijn verhaal ook andere mensen zich herkennen.
Iedereen gaat over zijn eigen weg en toch zijn er veel gelijkenissen.
Na mijn verhaal heb ik dus ook mijn weg verder gezet, met nog meer groei.
Dus het is nooit af, maar toen was het goed en nu is het ook goed.

Ik ben echt benieuwd naar het boek en ik ben heel blij om dit te mogen meemaken.

Liefs Jenny




Ik vind het ontzettend fijn om deelneemster te zijn aan het boek
Mijn Keerpunt. Het voelt veilig om met z'n allen onze verhalen te bundelen. Ons verhaal vertellen over de vaak intense ervaringen die het leven voor ons in petto had en waar we mee moesten dealen. Het proces van beleving, maar ook van omkering, van anders kijken, van andere inzichten en heling. Van verder gaan op ons boeiende levenspad. Waar we steeds meer kunnen ontdekken en ervaren dat het leven is om te genieten en om gelukkig te zijn.

Syl, die onze verhalen zo prachtig heeft gestroomlijnd, die door haar liefde en wijsheid precies de juiste woorden koos om de beleving, omkering en heling zo mooi en krachtig neer te zetten, geef ik een enorm groot compliment!

En nu gaat het boek de wijde wereld in. Heel spannend ook. Ons verhaal en mijn verhaal gaat door zoveel mensen gelezen worden. Mijn wens is dat mensen die misschien in een zelfde situatie zitten of hebben gezeten, door mijn verhaal ook hun omkering en heling kunnen ervaren.

Een lieve groet,
José




Toen Syl aan ons vroeg wie er mee wilde doen met het schrijven van onze levensverhalen, heb ik niet meteen ja gezegd.
Ik wilde er goed over nadenken of ik dat wel durfde.
Want dat het boek ook op de markt gebracht zou worden, zat er in.
Ik ben toch blij dat ik over die drempel ben gestapt.
Want het schrijven van mijn verhaal maakte voor mij veel dingen duidelijk, en kon ik alles op een rij zetten. Het schrijven heeft me echt geholpen.

We zijn nu twee jaar verder en momenteel is er weer veel aan het veranderen.
Relaties die moeilijk lagen, maar die altijd bleven spelen, komen weer terug op mijn pad.
Ik zit op dit moment in een heel belangrijk proces.
Dankzij mijn ervaringen van de laatste jaren en de fijne gesprekken op het forum kan ik er nu anders mee omgaan.
Ik merk dat ik - door dingen te accepteren zoals ze zijn - nu veel meer ruimte krijg.

Ik ben blij dat het boek nu bijna uitkomt!
Reuze spannend.
Ik hoop dat de verhalen de harten van de mensen raken.
Ik ben blij dat ik er een aandeel in heb.

Liefs, Ineke



Het schrijven van mijn hoofdstuk voor Mijn Keerpunt was een heel proces. Ik was nog maar net lid van het Handreiking forum, toen er een vraag kwam of er nog mensen waren, die mee wilden werken aan het project Mijn Keerpunt. Ik vond het thema zo bijzonder, dat ik gelijk enthousiast was. Maar die vragen..... poeh, die waren pittig.

Allereerst heb ik mijn verhaal opgeschreven, met echt nog in het achterhoofd dat het gelezen ging worden, en dus voorzichtig. Het was een mooi verhaal geworden, waar al veel duidelijk werd over gebeurtenissen in mijn leven en de samenhang ervan, en welke keerpunten er zijn geweest....... maar het kon nog over iedereen gaan.
Nadat Syl het hoofdstuk in haar boek had bewerkt, kreeg ik van haar een
mailtje: het is prachtig, maar ik heb het gevoel dat je nog iets dieper zou kunnen. Dus als je wilt......
En dat mailtje kwam precies op het goede moment. Ik had net een bijzondere behandeling gehad (Verwezenlijk je Levensopdracht bestond toen uit een aantal behandelingen, en dit was de laatste, waarbij ik door een Hemelpoort was geleid), en de uitwerking ervan was heel bijzonder. Er was echt een gevoel van ‘IN HET NU’-leven. Maar ook een heel groot besef, dat ik was geworden, wie ik was, door wat ik allemaal had meegemaakt. Dat ik me daar zeker niet voor hoef te schamen. Dat ik daar zelfs trots op mag zijn. En ik vond dat dat dus op papier gezet mocht worden. Dit stapje dieper heeft het verhaal echt MIJN verhaal gemaakt.

Nu het boek uit komt, ben ik wel weer wat zenuwachtiger. Ik vind het heel spannend. Er staan dingen in, die maar heel weinig mensen weten.
Zou men me herkennen? Hoe gaat men over me denken na het lezen van het hoofdstuk? Zou iemand zich aangevallen kunnen voelen?
Het boek in totaal vind ik echt prachtig geworden. In elk verhaal zit wel herkenning. Soms zijn het totaal andere gebeurtenissen, die eenzelfde soort inzicht geven, soms zijn het vergelijkbare gebeurtenissen, die individueel een heel ander inzicht geven. En allemaal heel integer geschreven, vanuit de belevenis van de schrijfster.
Het was heel inspirerend, toen we er gezamenlijk mee bezig waren. En ik weet zeker dat het boek heel veel mensen zal gaan inspireren om zichzelf een beetje beter te leren begrijpen en de gebeurtenissen in zijn/haar leven, hoe moeilijk soms ook, beter te leren waarderen.
Want: het heeft ervoor gezorgd, dat je bent, wie je nu bent.

Een hele dikke knuffel
Liefs Milou

 

 



Terug